หนึ่งเดือนแล้วสินะที่ .... ต้องนั่งฟังเสียง แต่ไม่ได้ไปเข้าแถวหน้าเสาธง

หนึ่งเดือนแล้วสินะที่ .... ต้องนั่งกินข้าวในห้อง คนเดียวบ้าง มีเพื่อนๆบ้าง

หนึ่งเดือนแล้วสินะที่ .... ได้แต่ฟังเพื่อนๆคุยกัน ทั้งๆที่อยากคุยด้วยแต่ก็ไปไม่ได้

หนึ่งเดือนแล้วสินะที่ .... ไม่ได้เดิน

หนึ่งเดือนแล้วสินะที่ .... ต้องคอยตอบคำถาม ว่า ... ไปทำอะไรมาถึงต้องใส่เฝือก ? ...

หนึ่งเดือนแล้วสินะที่ .... ถูกคนจ้องมองที่..เฝือก

หนึ่งเดือนแล้วสินะที่ .... มี เฝือก อยู่ด้วยมาตลอด

แต่ยังไงซะ เราทำได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

MA  FRIEBD ~ แต่ยังไง ก็ต้องขอขอบคุณ เพื่อนๆทุกคนที่คอยดูแล คอยช่วย นะ

อีกไม่นานหรอก อีกไม่นาน ~ ขอให้ทน รับภาระดูแลตัวถ่วงอีกซักนิด