ค่ำคืนที่แสนหนาวเหน็บ .... ของทะเลทราย

        ท่านบรา ยังนอนขดตัว ต่อสู้กับสภาพอากาศที่เลวร้าย เปลวไฟ ที่โดนลมพัดจนไกล้จะมอดดับ  ท่านบรา ข่มตาหลับ  ภาพที่เขาเห็นในช่วงที่เขาหลับตาคือ  ดอกเตอร์  และเหตุการณ์ ในอดีตของเขา  มันทำให้เขา  ตะโกนออกมา   ด้วยความอัดอั้นใจ เขาเกลือกกลิ้งไปมา แล้วลุกขึ้นตื่น     เขาเห็นดอกเตอร์ อยู่สุด สายตา  !!

 เขาเอามือขยี้ ตา  เขาไม่เชื่อว่า จะเป็นดอกเตอร์....  หรือแม้แต่ มนุษย์ ที่จะมาอยู่แถวนี้ได้ เขาจับกิ่งไม้ที่ติดไฟ เดินเข้าไป หา  .......

แสงไฟส่องกระทบใบหน้าของดอกเตอร์    เขาตกใจ มือที่ถือไม้ ติดไฟก็ หล่นลง เขาจ้องไปที่ดอกเตอร์ ด้วยความตกใจ   เขารู้สึกดีมากที่เจอดอกเตอร์    เขาวาดความคิดไปว่า เขาจะได้กลับไปใช้ชีวิตที่  บ้านเก่าเขาอีกครั้ง      เขาเอามือเอื้อมไปหาดอกเตอร์      

เปรี๊ยงงง !!!!

เสียงปืน  ดังขึ้น

บริเวณ อกซ้ายของ ท่านบรา  มีเลือดไหลซึมออกมา  เขาตกใจ   อยากวิ่งหนี แต่  เขากลับไม่มี แรง  ขา ที่เคยแข็งแกร่ง มันไม่รู้สึกถึง ความมีพลัง  เขาล้มลงคุกเข่า   มือยันที่พื้น เขามองไปที่พื้น  เลือดเขายังไหลไม่หยุด  เขามองเลือดที่ไหล อยู่ที่พื้น ที่เงาจากใบหน้าเขา ส่องกระทบ นั้น เขาเห็น น้ำจากในตาเขาไหลลงมา   เขาไม่รู้จักมัน  มันคืออะไร  ความรู้สึกแบบนี้   
   ฮึๆๆเสียง ( หัวเราะของดอกเตอร์ดังขึ้นมา ต่อเนื่อง )

ท่านบรา เงยหน้ามองดอกเตอร์ด้วยความ  ไม่เข้าใจ  เขาอยากจะถามดอกเตอร์ว่า  ทำไมต้องทำแบบนี้
แต่เขากลับไม่มีเสียงแม้แต่จะร้อง  เจ็บปวด

ดอกเตอร์  ได้บอกแผนการของเขาไป ว่า  ท่านบรา เป็นมนุษย์ทดลองที่ยังไม่สมบูรณ์แบบ   เขาได้คิดค้นการทดลองใหม่ มีมนุษย์ตัวใหม่   ที่สมบูรณ์แบบกว่า  ก้าวล้ำกว่า   

   ดอกเตอร์เกรงว่าถ้าปล่อยท่านบราไป  ความลับในการทดลอง จะแพร่งพรายออกไป   เขาตัดสิน ใจ ยิงท่านบราตรงจุดเดิม 

เปรี๊ยงง!!

เสียงปืนอีกนัด เข้าตรงจุดเดิม ..... กระสุนนัดเดิมที่ฝังอยู่ ได้ทะลุออกมา  เขารู้สึกชา ทั่วร่างกาย   เหงื่อแตก  ท่วมตัว  มือที่ยันพื้นไว้ ไม่มีเรี่ยวแรง  เขาปล่อยตัวไปตาม แรงโน้มถ่วงของโลก

ร่างของเขาฟาดกับพื้นทราย  เขาหายใจโรยริน  โดยที่หน้าของเขา แนบกับพื้นทราย   เหมือนกับเขากำลังรู้ชะตาว่า มันเป็น เสี่ยวสุดท้ายของชีวิต    ดอกเตอร์ เดินมาที่ ข้างๆ เขาแล้ว พูดบอกเขาว่า  ขอบคุณสำหรับ การทดลองครั้งนี้ นะ  ฉันขอเก็บตัวอย่าง ของเลือดแก ไปทดลองต่อไปละกัน  ลาก่อน ละ ฮะๆๆ

ท่านบรา รู้สึกเหม่อลอย   ทั้งบาดแผลที่สร้างความเจ็บ ปวด  ทั้งเรื่อง  ที่ดอกเตอร์  ยิงเขา  มันยิ่งทำให้เขาเจ็บไปกว่าเดิม
ภาพเก่าๆ มันได้วิ่งเข้ามา ในความคิดเขาเรื่อยๆ ทุกช่วงเวลาที่มีความสุข  ของเขา   มันแสนสบายจริงๆ  เขาอยากให้เป็นงี้ต่อไป   เขาไม่มีความเจ็บปวด    

 ไม่นาน นัก ตาเขาก็เริ่มรู้สึกพร่ามัว   ภาพที่เขากำลังมองอยู่ มันได้ เบลอ  ไปเรื่อยๆ จน  กลายเป็นฉากมืด

เขามองไม่เห็นอะไร         จากนั้น  ร่างกายเขาก็แน่นิ่ง อยู่กลางทะเลทราย กลางค่ำคืน ที่ หนาวเหน็บ

......

ท่านบรา จะรอดหรือไม่    โปรดติดตามตอนหน้า